ديگر ، پيامبر همواره در آن حضور مىيافته ، و پس از رسالتش نيز آن را تمجيد كرده است . آن‌حضرت دربارهء اين پيمان مىفرمود : « با عموهاى خود در خانهء عبداللَّه بن جدعان شاهد انعقاد اين پيمان بودم ، من اين پيمان را با شتران سرخ موى هم عوض نخواهم كرد . و اگر در زمان اسلام هم بدين پيمان فراخوانده مىشدم ، بازهم بدان پاسخ مىگفتم » . امين و دانا چون مكّيان بر برتريهاى اخلاقى و بزرگواريهاى معنوى آن‌حضرت واقف شدند ، وى را بر كارهاى خود امين شمردند وامانتهاى خود را به او سپردندو او را محرم اسرار خود دانستند و در مسايل مهم خويش باوى به مشورت نشستند . محمّد در ميان آنان به فردى امين ، راستگو و دانا مشهور بود . دربارهء كفيل وى ، ابوطالب ، نيز بايد بدانيم كه پيامبر نسبت به او وفا دار بود و در حقّ او نيك مىكرد . ابوطالب مردى تنگدست و عيالمند بود . از آنجا كه وى مسئوليّت سنگين رياست بنى هاشم را برعهده داشت پيش از هر چيز به مال نيازمند بود و با اين حال درآمد اندكى داشت . به اين سبب پيامبر از اوان كودكى در اين انديشه بود كه كارى انتخاب كند تا اندكى از بار سنگين مسئوليّت كفالت ابوطالب بكاهد . از اين رو به شبانى روى آورد كارى كه در شأن كودكان عرب در مكّه بود . با اين تفاوت كه وى با اين كار شايستگيهاى لازم را براى به دوش گرفتن بار سنگين رسالت را نيز كسب مىكرد . چراكه خداوند هيچ